witryna4

CZYM JEST TERAPIA CRANIOSACRALNA UPLEDGERA?

Terapia CranioSacralna Upledgera (znana również jako terapia czaszkowo-krzyżowa) to jedna z metod terapii manualnej. Stosowana jest przy dolegliwościach, związanych nie tylko z ciałem pacjenta, ale również z całą jego osobą. Cechą charakterystyczną tej terapii jest jej delikatność. Terapeuta pracuje w sposób nieinwazyjny, wykorzystując najczęściej nacisk o sile 5 gramów. Poprzez pracę z tkankami wpływa na tak zwany układ craniosacralny.

Układ craniosacralny odpowiada za prawidłowy rozwój oraz funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego. Składa się on ze struktur, które otaczają, wspomagają i chronią mózg oraz rdzeń kręgowy. Wśród nich wyróżniamy np. kości czaszki, opony mózgu i rdzenia kręgowego, płyn mózgowo-rdzeniowy. I to właśnie z tymi strukturami pracuje terapeuta CranioSacralny. Używając delikatnego dotyku może on oddziaływać na funkcję układu craniosacralnego, a tym samym na funkcję układu nerwowego, mięśniowego, powięziowego, kostnego, endokrynologicznego, pokarmowego, oddechowego, limfatycznego…. Dlatego też ta forma terapii jest propozycją dla osób, cierpiących na różnego rodzaju dolegliwości.

Terapia CranioSacralna Upledgera wspiera i wzmacnia mechanizmy samouzdrawiania, dlatego może być stosowana niezależnie od wieku oraz stanu Pacjenta. Odpowiednio dostosowywane techniki umożliwiają prowadzenie terapii zarówno dla noworodków, jak i dla osób starszych.

Więcej na temat Terapii CranioSacralnej Upledgera znajduje się w artykule, umieszczonym w zakładce: publikacje. Zapraszamy do zapoznania się z jego treścią.

SESJA TERAPEUTYCZNA

 

Sesja terapeutyczna rozpoczyna się zwykle od ułożenia pacjenta w pozycji na plecach, pacjent przez cały czas trwania sesji pozostaje w ubraniu.

Następnie terapeuta przeprowadza badanie całego ciała sposób delikatny i nieinwazyjny.
Zakres dostępnych technik w Terapii CranioSacralnej Upledgera jest szeroki. Wśród nich wyróżniamy kontakt jednej lub obu dłoni terapeuty z ciałem pacjenta, precyzyjną, lekką kompresję bądź trakcję kości czaszki w obszarach ograniczonej ruchomości, pracę z ruchami mimowolnymi pacjenta, ukierunkowanie pola energii, lub kombinację dowolnych z powyższych technik. Choć podstawowe techniki craniosacralne skupiają się na membranach opony twardej – wodoszczelnego worka, który otacza i chroni mózg oraz rdzeń kręgowy – na prawidłową ich funkcję wpływ może mieć i zwykle ma każda inna część ciała. Dlatego też terapeuta swoim badaniem obejmuje całe ciało pacjenta. W wielu technikach praca rąk terapeuty związana jest z odbiorem wrażeń z układu kostnego pacjenta, lecz intencja i uwaga skupiają się głównie na tkankach miękkich i przepływie płynów. Zgodnie z zasadą mechaniki prawidłowy ruch, w szczególności przepływ płynów ciała, determinuje zdrowie. Optymalizując wymianę płynów, terapeuta wpływa na poprawę procesów fizjologicznych oraz uruchomienie procesów samouzdrawiana. Terapeuta pomaga ciału pacjenta w osiągnięciu tego efektu przez zmniejszenie ograniczeń ruchomości tkanki łącznej oraz poprawę jej giętkości, rozciągliwości, nawilżenia i elastyczności. Ograniczenia te mogą być wynikiem urazu mechanicznego lub emocjonalnego, zaburzeń czynności tkanek, stanu zapalnego (pod wpływem toksyn lub w drodze procesów naprawczych) lub patologii. Z kolei organizm, w którym przepływ płynów jest zakłócony staje się bardziej podatny na rozwój patologii.
Sesja terapeutyczna jest procesem mocno osadzonym w znajomości anatomii, fizjologii i biomechaniki, ale jednak pod wieloma względami procesem twórczym. Zarówno od podejścia Pacjenta, jak i terapeuty do takiej sesji, zależy jej końcowy efekt. Warto jednak, decydując się na tę formę terapii pamiętać, że to Pacjent podejmuje decyzję, określa cel terapii i jest osobą od której w znacznej mierze zależy powodzenie całego procesu zdrowienia. Terapeuta jest właściwie tylko kimś w rodzaju przewodnika, który wspiera  właściwości samoleczące Pacjenta, wspiera jego „Wewnętrznego Lekarza“. W tym celu wykorzystuje umiejętności palpacyjne oraz słowne.

Save

Save

Save

Save

Save

Save